พฤหัสบดี 2 กันยา ’53

แค่คำพูดดีๆ เพียงไม่กี่คำถึงกับทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นขนาดนี้เชียวหรือ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่คำยกยอปอปั้นแต่มันกลับทำให้ฉันมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง ฉันคงต้องการกำลังใจในการที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองรักต่อไป การเป็นนักเขียน (แหม…ไม่อยากใช้คำนี้เลย เพราะฉันยังอยู่ห่างไกลนัก) ต้องมีวินัย มันคงเหมือนกับการดำรงชีพด้วยการทำงานอย่างอื่น นี่ฉันละทิ้งการเขียนมาเป็นเวลาหลายวัน มันไม่อยาก มันไม่มีแรงบันดาลใจ จริงอยู่…มีสมุดกับกล่องใส่เครื่องเขียนติดตัวอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่สามารถจะเขียนอะไรออกมาได้เป็นชิ้นเป็นอัน เอาน่า…ดูจากอาการ อารมณ์วันนี้ ทุกอย่างผ่านไปได้แน่นอน

 

พี่ข้าวปั้นกระดูกนิ้วก้อยร้าว เล่นบอลกับเพื่อนที่โรงเรียน ไม่เป็นไร ฉันบอกกับลูกว่า “แมนดีลูก…พี่ปั้น” ลูกต้องใส่เฝือกอ่อน 2 สัปดาห์ วันพฤหัสที่จะถึงต้องไปเข้าค่ายลูกเสือ คงให้ลูกไป attend แต่คงทำกิจกรรมต่างๆ ไม่ได้ ต้องแจ้งกับครูประจำชั้น พาลูกไปหาหมอที่โรงพยาบาลพระรามเก้า โชคดีมีคุณหมอเฉพาะทางประจำถึง 2 ทุ่ม พรุ่งนี้น้องปุ้นไปเข้าค่ายพุทธรรมที่วัดสวนแก้ว กลับวันอาทิตย์

 

ช่วงนี้กำลังอ่านหนังสือ “มาเฟียกับเพนกวิน” แปลกดี อ่านไปเรื่อยๆ ไปเร่งร้อนอะไร เพราะยังไม่มีหนังสือที่ต่อคิว อ้อ…ไม่ใช่สิ…มีหนังสือธรรมะที่มีคนขอร้องให้อ่าน บอกตามตรงเลย…ไม่ชอบ มีอคติกับหนังสือธรรมะทุกเล่ม เฮ้อ…แล้วมันจะรอดมั้ยเนี่ย

 

21:11

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s