ที่นี่ที่รัก #2

ไม่เคยคิดเคยคิดเลยว่าตัวเองจะสามารถถือไม้เทนนิสไหว มันหนักนะ… แล้วก็ไม่เคยคิดว่าจะสามารถตีบอลข้ามตาข่ายได้ ก็ไม้มันหนักนี่นา

เมื่อ 4 ปีที่แล้ว ประมาณเดือนธันวา’ 2552 ฉันเริ่มไปเรียนเทนนิสอย่างเป็นเรื่องเป็นราว สาเหตุคือว่างจัด, อยากออกกำลังกาย, ลดอาการวุ่นวายใจ (ในช่วงเวลานั้น), และเพราะ ภราดร ศรีชาพันธุ์ (แฮร่…จริงๆ นะ) ครูคนแรกที่สอนแล้วก็สอนกันจนถึงปัจจุบัน…ครูพี่พจน์…ก็พากเพียรเขี่ยวเข็ญฉันจากที่จับไม้ไม่เป็น เพราะชินกับการตีแบด (ซึ่งต่างกันโดยสิ้นเชิง) ในช่วงแรกของการเรียนปวดข้อมือขวาอย่างที่สุด จนในที่สุดฉันก็พอจะเล่นได้

ขึ้นปี 2553 ฉันก็ตกหลุมรักกีฬาประเภทนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น ไป 3 – 4 ครั้งต่อสัปดาห์ ช่วงเวลาที่เล่นประมาณแปดโมงเช้า แดดกำลังดีทีเดียวเชียว และความที่ไม่กลัวดำจึงไม่เคยเกี่ยงเวลาว่าจะต้องไปเล่นตอนเย็น หากแต่ถ้าสนามว่างตอนเย็นครูพี่พจน์ก็จะโทมาตาม ซึ่งช่วงเย็นจะเป็นช่วงที่คึกคัก สนามเต็มทุกสนาม ทุกคนไม่ว่าจะเป็นครู นักเรียน คนมาออกกำลังกาย ต่างยิ้มแย้ม ทักทาย ยกมือสวัสดีกันเป็นฝักถั่ว

ไม่ใช่แค่ไปเรียนในการเล่นอย่างเดียวนะ ครูพี่พจน์ก็สอนมารยาทในสนามให้ฉันได้เรียนรู้ การปฏิบัติตัวอย่างเหมาะสมของนักกีฬา (ทำให้อดนึกถึงแบดไทยไปบอลโลก)

สนามเทนนิส การกีฬาแห่งประเทศไทย จึงเป็นที่ที่ฉันรัก และมีความสุขทุกครั้งที่ได้ถือไม้แล้วเดินลงไปในสนาม และในยามที่อารมณ์ขุ่นมัวฉันก็จะไปลงกับบอลที่ครูตีข้ามมาหาฉัน ด้วยการหวดกลับไปราวกับให้อารมณ์ขุ่นข้องหมองใจนั้นกระจายหายไปกับแรงที่หวดไม้นั่นแหละ

ได้ผลแฮะ ^^

เสาร์ 27 กรกฎา ‘56

153

Advertisements

2 คิดบน “ที่นี่ที่รัก #2

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s