ศุกร์ 16 สิงหา ’56

น้องสาวที่ฉันรู้จักคนหนึ่งเป็นคนเขียนอะไรได้น่าอ่านเอามากๆ ฉันมักไม่พลาดงานเขียนของน้องเขา และเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา มีเรื่องที่ฉันชอบมากเป็นพิเศษอีกเรื่องหนึ่ง (จากหลายๆ เรื่อง) “ผู้ชายในฝัน” เป็นเรื่องของการติดต่อสื่อสารด้วยวิธีที่สุดแสนจะ classic นั่นคือจดหมาย และที่พิเศษไปกว่านั้นมันได้ถูกเก็บไว้โดยผู้รับเป็นอย่างดี

“แต่ฉันยังเก็บงำความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับเขาอยู่เสมอ จะเป็นจดหมายรัก โปสการ์ด สิ่งละอันพันละน้อยที่เขาให้มายังคงทำให้คิดถึงโมงยามที่เราเคยมีร่วมกัน”

ฉัน “เคย” มีสิ่งเหล่านี้ แต่ทั้งหมดถูกเผาในเตาเผาขยะที่บ้านไปเป็นที่เรียบร้อยเมื่อสองปีที่ผ่านมา ความผูกพันธ์ ความทรงจำ แม้กระทั่งความเป็นเพื่อนที่มีให้กันเกือบสามสิบปี ไม่เหลือแม้แต่ซาก

ฉันผิดกับเพื่อนและฉันก็ยอมรับ แต่หากฉันจะถูก “ด่า” ก็ไม่ควรจะเป็น “คนอื่น” ควรจะเป็นคนที่เรียกกันว่า “เพื่อน” ไม่ใช่หรือ แต่คนที่ฉันคิดว่าเป็น “เพื่อน” และเป็นคนที่เข้าใจในเหตุผลของฉันมากที่สุด กลับยอมรับและร่วมรู้เห็นกับการกระทำในครั้งนั้น

หัวใจฉันเต้นไม่เป็นส่ำด้วยความเสียใจและโกรธ เอาจดหมาย (จากที่เริ่มต้นด้วยจดหมายรัก แปรเปลี่ยนไปเป็นจดหมายจากเพื่อนรักตามกลาลเวลา) ทุกฉบับที่มี หอบลงไปโยนในเตาเผาแล้วจุดไม้ขีด ยืนดูจดหมายม้วนหงิกงอด้วยความร้อนจากไฟที่ลุกไหม้

น้องถามฉันว่า…

“ถ้าเผาจดหมายพวกนี้ทิ้งแล้ว มันจะเหมือนเรื่องบางเรื่องไม่เคยเกิดขึ้นจริงสิคะพี่โอ”

ช่างมันเถอะ…ฉันตอบคำถามของน้องเบาๆ กับตัวเอง คนที่เรียกตัวเองว่า “เพื่อน” ยังไม่แคร์ แล้วฉันยังต้องแคร์อะไรอีกเล่า ช่างหัวมัน…ให้มันจบๆ ไป

09:40

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s