พฤหัสบดี 5 กันยา ’56

unlucky day part TWO

หลังจากจบเรื่องที่สถานีตำรวจมักกะสัน ฉันกับเฮกเตอร์ก็มุ่งหน้าไปศูนย์ Honda ศูนย์ประจำที่เคยคุ้น การที่ทำประกันชั้นหนึ่งก็เพราะเหตุนี้ คือถ้าเกิดอุบัติเหตุจะได้ซ่อม “ห้าง” ไม่ต้องเอาไปซ่อมอู่ข้างนอกเพราะเราก็ไม่ไว้ใจ ไปถึงหยิบบัตรคิวแล้วก็รอ

ประมาณครึ่งชั่วโมงฉันก็ได้คุยกับเจ้าหน้าที่รับเคลมอุบัติเหตุ ผู้ซึ่งเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ตลอดเวลาในขณะที่คุยกับฉันซึ่งเป็นลูกค้า ขัดตาทีเดียว…แต่ก็…เอาน่ะ…อาจจะปากหมา…เอ๊ย…ปากเหม็นเพราะกินเที่ยงเพิ่งเข้างาน (แก้ตัวแทนมันไปก่อน) หลังจากนั้นพากันไปดูรถ ฉันถามระยะเวลาในการซ่อมว่าใช้เวลานานเท่าไหร่ คำตอบที่ได้รับทำเอาอึ้ง ประมาณ 40 – 60 วัน เนื่องจากมีรถรอคิวซ่อมลักษณะนี้จอดรออยู่ประมาณครึ่งร้อย ฉันเลยถามกลับไปว่า ทำไมถึงได้นานขนาดนี้ (ที่ทำประกันชั้นหนึ่งอย่างหนึ่งที่หวังคือระยะเวลาในการซ่อม) ทีท่า ท่าทาง ของเจ้าหน้าที่นายนี้ที่ตอบกลับมาฉันสามารถแปลได้ว่า ถ้าอยากได้เร็วก็ลองไปหาอู่นอกดูเอง เพราะถ้าที่นี่ระยะเวลาคือเท่านี้ จะซ่อมหรือไม่ซ่อมก็ตามใจ

โอ้โห…เลือดสูบฉีดอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ตอบไปว่า…

”คุณควรจะตอบลูกค้าให้เสนาะโสตกว่านี้ รถฉันเพิ่งโดนชนมา เพิ่งร้างลาจากคู่กรณีที่สถานีตำรวจ ไม่ง้อลูกค้าเลยนะคุณ (มึง)”

หลังจากนั้นยืนสงบใจ (ซึ่งไม่ค่อยสงบ) เดินเข้าไปในสำนักงาน ถามหาหัวหน้าของเจ้าหน้าที่ผู้นี้ อย่างแรกถามก่อนเลย เคี้ยวหมากฝรั่งหยับๆ ตลอดเวลาที่คุยกับลูกค้านี่มันเหมาะไหม ตอบลูกค้าเยี่ยงนี้ใช้ได้หรือไม่ การปฎิบัติกับลูกค้าแบบนี้ควรหรือไม่

เกือบยี่สิบที่ฉันเอารถเข้าศูนย์ Honda ที่นี่ ไม่เคยเจอเจ้าหน้าที่แย่ๆ แบบนี้เลย ทุกคนสุภาพ อ่อนน้อม ไม่ถึงกับต้องเอามือกุมเป้า ตัวโค้งตลอดเวลาที่คุยกับลูกค้า แต่ลักษณะการพูดจา วิธีสื่อสาร ทำความเข้าใจ เจ้าหน้าที่ในส่วนที่รับรถเข้าตรวจสภาพจะดีมากๆ ถามหัวหน้ามันไปว่าไม่เคยอบรบพนักงานในส่วนนี้หรืออย่างไรว่าเวลาลูกค้านำรถเข้าเคลมอุบัติเหตุนั้นต้องคุยกับลูกค้าแบบไหนถึงจะทำให้ลูกค้าสบายใจในเบื้องต้น หัดดูเจ้าหน้าที่เคาท์เตอร์เดียวกันแค่เสากั้นเป็นตัวอย่างบ้างนะ แล้วฉันก็ชี้นิ้วให้ดู คุณดูสิว่าเค้ามารยาทเป็นอย่างไร สุภาพแค่ไหน

เหอะ…ถึงอย่างไรฉันก็ยังคงต้องรอซ่อมที่นี่อยู่ดี แต่ไอ้การที่ถูกปฎิบัติหลังจากถูกชนมาหมาดๆ ออกจากโรงพักมาหมาดๆ อารมณ์มันกรุ่นๆ อยู่อย่างต่อเนื่อง ต่อให้บอกกับตัวเองว่าฟาดเคราะห์…ฟาดเคราะห์…ดีกว่าชนตรงห้องโดยสารที่ฉันกับนายข้าวปุ้นนั่งอยู่ มันก็ยังอดใจเสียไม่ได้

พอเสร็จธุระจากตรงนี้คือต้องรอบริษัทประกันอนุมัติการซ่อมก่อนใช้เวลา 3 – 4 วัน ถึงจะได้เข้าคิวซ่อมและระยะเวลาที่ซ่อมแล้วเสร็จนัดไว้วันที่ 21 ตุลา’ เสร็จแล้วฉันควรจะกลับได้แล้ว แต่ขออีกซักหน่อยนะ เดินขึ้น show room ขอพบผู้จัดการที่ประมาณเจ้าของ (รู้ล่ะว่าเขาคงไม่อยู่ ไม่ให้พบ หรืออะไรก็แล้วแต่) ก็ได้คุยกับเจ้าหน้าที่อาวุโสซึ่งฉันก็คุ้นหน้าเพราะสิบกว่าที่ผ่านมาก็รับรถให้ฉันประจำ

เมื่อวานเฮกเตอร์โดนชนตอน 11 โมงครึ่ง ข้าว…หิวจนหายหิวแล้วก็หิวสลับไปมาตลอดทั้งวัน กว่าจะได้กลับบ้านก็ปาเข้าไปเกือบห้าโมง แล้วมาถึง ณ บัดนี้ จากที่เพื่อนฝูงถามว่าเป็นงัยบ้าง เจ็บมั้ย แหะๆ เริ่มเจ็บร้าวที่ต้นคอลามปามมาถึงบ่า บ้าชมัด…

หลังจากนี้ขออะไรที่ชื่นๆ ผ่านเข้ามาปลอบกันบ้างก็ดี…นะ…

20:51

p.s. วันนี้เลยจัดใต้โต๊ะแก้เซ็งเสียหน่อย สะอาดตาเยอะเบยยยยยย

174

Advertisements

1 คิดบน “พฤหัสบดี 5 กันยา ’56

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s