17 มีนาคม 2558 (อังคาร)

วันก่อนล้างแก้วกาแฟหลุดมือ ร้าวเลย ใจหายน่อ แก้วร้าว บิ่น เค้าไม่ให้เอามาใช้ใช่ป่าว โอ๊ย…เสียดายจับใจ ใบใหม่ด้วยสิ บ่นมากๆ เข้า ‘บางคน’ เลยปลอบว่า “ไม่มีอะไรไม่เสียครับ” ก็จริงนะ…ไม่มีอะไรไม่เสียซักกะอย่าง ใจตัวเองยังเสียเลย (โยงมาจนได้นะตัวเธอว์)

เพื่อนบอกว่า “ยิ่งพยาม ‘เกี่ยว’ จะยิ่งทุกข์ พอทุกข์มากๆ ถึงมากที่สุดมันจะเลิกได้เอง แต่มันจะเสวยทุกข์ไปนาน จนกว่าใจจะบอกได้ว่า…ไม่เอาแล้ว” แล้วเพื่อนก็สอนว่า “รู้ว่ามันมา รู้ว่ามันทุกข์นะ กลับมาดูกายไม่ต้องอยากให้มันหาย เดี๋ยวมันไปเอง” รู้หมดเลย แต่ก่อนมองเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่อง how to ไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ไม่ใยดี จนได้เจอกับพี่สาวที่เคารพเมื่อหลายปีก่อน เหมือนเจอครู แกสอนแบบนี้แหละ ให้รู้สึกตัวทุกขณะ ถ้าหลุดก็กลับมาจับใหม่ เลยหัดทำ เพื่อนก็สอนเหมือนที่พี่สาวสอน “ปกติจิตคนมันต้องหนี แล้วรู้ตาม ต้องเป็นแบบนี้” เร็วเหมือนลิงเลยจิตคนเราเนี่ย พอมีอะไรมากระทบปั๊บ หลุดหนีทันที แล้วตามจับก็ใช่ว่าจะง่าย

อะไรเนี้ย…วันนี้มาแนวธรรมะ (ธรรมะคือธรรมชาติ) ปกติจะออกแนวหวาน เอียน เลี่ยนนะจ๊ะ คือไม่อยากเสียใจ ไม่อยากทุกข์แล้วน่ะ ทุกอย่างผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่มีอะไรจีรัง ทั้งทุกข์ ทั้งสุข

Come on…ส้มโอ…

Let it goes, let it flows.  เข้าใจ๋

12:39

011

Advertisements

2 คิดบน “17 มีนาคม 2558 (อังคาร)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s