18 มีนาคม 2558 (พุธ)

ตีสี่ครึ่ง…ไม่สามารถหลับต่อแล้วตื่นนอนตามเวลาทางการได้ ความคิดผุดขึ้นมาระลอกแล้วระลอกเล่า

ความรักคือการให้ ให้เฉยๆ ให้โดยไม่ได้รับอะไรกลับมาเลยน่ะเหรอ ‘bullshit’ จะบอกให้นะว่า ความรักคือการให้อภัย และในความรักที่สำคัญไม่ใช่การอดทนอย่างที่เจ้าภาพกล่าวๆ กันในงานแต่งหรอกนะ ฉันนั่งฟังบางครั้งอยากขึ้นไปพูดเสียเอง อดทนคือการยอมรับ มันก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ ลองนึกดูดีๆ อดทนคือการทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นในสิ่งที่เราไม่ชอบใจ แล้วก็อดทนที่จะเมินมองในการกระทำนั้นๆ การอดทนกับการยอมรับหรือรับได้มันต่างกัน บางคนไม่อดทนแต่ยอมรับ บางคนไม่ยอมรับแต่อดทน ผลที่ได้ออกมาต่างกัน

อดทนของแต่ละคนมีขีดจำกัด ถ้าหมดความอดทน ความรักมันก็ไม่เหลือ การให้อภัยต่างหากที่สำคัญ อย่างไรน่ะเหรอ การให้อภัยคือการให้โอกาส การให้อภัยคือการปรับตัวที่จะใช้เวลาอยู่ร่วมกัน การให้อภัยคือการรับฟังทุกเรื่องของอีกฝ่ายไม่ว่าจะถูกหรือจะผิดและพร้อมที่แก้ปัญหานั้นไปด้วยกัน การให้อภัยคือการที่ค่อยๆ ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจในสิ่งแวดล้อมต่างๆ และสภาวะรอบตัว และนั่นต่างหากคือ ‘ความรัก’

ใครทำได้ก็ทำไปเถอะ รักโดยไม่หวังว่าจะได้อะไรกลับมา บอกเลยเหลวไหลทั้งนั้น ในความเป็นจริงไม่มีหรอก รักต้นไม้ปลูกต้นไม้ยังหวังให้มันเติบโต งอกงาม ออกดอกออกผล รักหมารักแมวก็อยากให้มันคลอเคลียเล่นด้วย รักลูก (ที่สุดของความรักแล้ว) ก็ยังหวังว่าอย่างน้อยให้เค้าเป็นคนดี รักเพื่อนยังอยากให้เพื่อนเข้าใจเรา แล้วไอ้ที่บอกรักโดยไม่หวังอะไรตอบแทน แค่เห็นคนที่เรารักมีความสุข ชริส์…นี่ก็คือผลตอบแทนแบบหนึ่งล่ะว้า

คนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน นิสัยใจคอ สันดาน ย่อมคุ้นเคยเห็นกันมาแล้วทั้งสิ้น การให้อภัยจึงทำไม่ลำบากเพราะมีความผูกพันมีความรักเป็นพื้นฐาน ทำให้เกิดความเข้าใจ ยอมรับ รู้เหตุจากกระทำของคนของเรา และนั่นคือความรักที่พร้อมจะให้อภัยในการอยู่ร่วม ไม่ใช่การอดทนมองเมินจากการะทำของอีกฝ่ายที่ตัวเองไม่ชอบ

เหมือนเล่นเทนนิส จะเล่นด้วยกันก็ต้องช่วยกันเก็บบอล วิ่งไล่บอล เพื่อโต้กลับมาให้อีกฝ่าย แต่ถ้าไม่เคยด้วยกันเลยหรืออีกฝ่ายเล่นได้ยังไม่ดีนัก จังหวะบอลไม่พอดี ตีเสียบ่อยๆ คนที่รักจะเล่นด้วยกันก็ต้องสอน ต้องช่วยกันเก็บบอล วิ่งไล่บอล ไม่ใช่มีเงื่อนไขว่าต้องส่งบอลมาดีๆ ให้บอลตกใกล้ตัวถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องเล่น ถามหน่อยอีกฝ่ายที่มันเล่นไม่ค่อยเก่ง จับจังหวะยังไม่ได้ มันจะรู้สึกยังงัย ก็รู้…ตีบอลเสียแต่ละครั้งมันต้องวิ่งตามเก็บ มันเหนื่อย แต่จะไม่ช่วยสอน ช่วยบอก ใจเย็นๆ หน่อยไม่ได้เชียวเหรอ ไม่ได้บอกเลยนะว่าจะไม่วิ่งไล่บอล เวลาตีเสียอีกฝ่ายก็วิ่งเก็บบอลเหมือนกันเหนื่อยเหมือนกัน แล้วก็ไม่เคยมีเงื่อนไขว่าจะต้องตีให้บอลมาตกใกล้ตัว มีแต่จะพยายามตีข้ามไปให้ตกใกล้ตัวคนเล่นฝั่งตรงข้ามเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยวิ่งไล่บอล

เฮ่ย…แต่คนมันเล่นยังไม่เก่งนี่หว่า control บอลไม่ค่อยได้ ตีเสียบ่อย พลาดบ่อย จะไม่ช่วยสอนกันหน่อยเลยเหรอ ไม่ได้ดื้อดึงที่จะไม่ฟัง ไม่ได้ดื้อดึงที่จะไม่ทำตามที่สอน แต่มันต้องใช้เวลาฝึกฝน เวลาก็ไม่ให้ อภัยก็ไม่มี พอไม่ได้ตามเงื่อนไขก็เดินออกนอกสนามไปเลย ใจร้ายไปหน่อยมั้ยอ่ะ แล้วไอ้คนที่ยืนอยู่อีกฝั่งล่ะมันจะเป็นยังงัย มันจะผิดหวัง เสียใจ ก็ช่างหัวมัน แบบนั้น…ใช่มั้ย…

05:10

065

Advertisements

4 คิดบน “18 มีนาคม 2558 (พุธ)

    • คุณโต้งตอบสั้นมากเลยค่า ^^

      แล้วที่คุณโต้งว่า ‘ใช่’ นี่คือ
      “มันจะผิดหวัง เสียใจ ก็ช่างหัวมัน แบบนั้น…ใช่มั้ย…”
      เหรอคะ

      แหะๆ

      • หมายถึงอันนี้ครับ … การให้อภัยจึงทำไม่ลำบากเพราะมีความผูกพันมีความรักเป็นพื้นฐาน ทำให้เกิดความเข้าใจ ยอมรับ รู้เหตุจากกระทำของคนของเรา และนั่นคือความรักที่พร้อมจะให้อภัยในการอยู่ร่วม ไม่ใช่การอดทนมองเมินจากการะทำของอีกฝ่ายที่ตัวเองไม่ชอบ …

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s