19 มีนาคม 2558 (พฤหัสบดี)

เดี๋ยวนี้…ทุกเช้าที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างแรกของความคิดคือ “เช้านี้จะบ่นอะไรให้เพื่อนฟังดี” อย่างน้อยเพื่อนก็อ่านแล้วแถมยังบอกว่า

“นั่งอ่านอยู่บนรถตู้ เพลินดี เขียนมาๆ เพื่อนจะอ่าน”

“เขียนบ่อยๆ นะ ชอบอ่าน”

ดีใจเหอะขอบอก เหมือนได้นั่งคุยกับเพื่อน คุยกับตัวเอง คุณอ๋ายบอกว่า “เขียนเถอะค่ะ เขียนอะไรที่เราอยากอ่าน อยากอ่านอะไร แบบไหน ก็เขียนแบบนั้น บางอย่างได้เขียนระบายออกมาบ้าง มันจะดีขึ้น” คุณอ๋ายเพื่อนที่ได้รู้จักกันทาง social network ที่ hot hit ติดชาร์ตที่สุดในโลก ไม่เคยเจอกัน พบปะพูดจา หากแต่เพียงแค่บอกไปว่า ‘เสียใจจัง’ คุณอ๋ายตอบกลับมาทันทีว่าจะมาหา จะมาอยู่ด้วย อยู่ที่ไหนยังงัย อยู่ได้มั้ย จากความรู้สึกเสียใจแบบล้นๆ เหมือนมีความอุ่นใจเข้ามาปะปนว่าเราไม่ได้เศร้าอยู่คนเดียว

ฉันถือว่าตัวเองเป็นคนโชคดีในการคบหาเพื่อนใน social network เริ่มต้นที่ Multiply (เจ๊งไปแล้ว เสียดายมาก) เพราะความที่ชอบถ่ายรูปแท้ๆ เลยตาม ‘ต้น’ เพื่อนไปเปิด account ที่ Multiply หวังจะเป็นที่ปล่อยของ (อวดภาพถ่ายของตัวเองว่าง่ายๆ) เหตุผลในตอนนั้นอย่างเดียวคืออยากฝึกถ่ายรูปให้สวย ให้ดี แล้วก็มีคนชอบ หลังจากนั้นก็เริ่มขอเป็นเพื่อนกับคนนั้นคนนี้โดยเริ่มขอคนที่เป็นเพื่อนของเพื่อนเราก่อน และหลังจากนั้นชีวิต on line ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

ที่บอกว่าฉันโชคดี…โชคดียังงัยน่ะเหรอ เพื่อนที่ฉันได้รู้จักพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นหรือแม้กระทั่งแซวกันไปมา แทบจะทุกคนเป็นคนที่คบหาได้ มีความเป็นผู้ใหญ่ มีหน้าที่การงาน ไม่เพ้อเจ้อไปวันๆ มีสาระในชีวิต จากที่ความต้องการแค่เรื่องเกี่ยวกับการถ่ายรูป เลยลามปามมาถึงจุดเริ่มต้นของการอ่านหนังสือ น้องๆ เพื่อนๆ อ่านหนังสือกันเก่งชมัด อ่านกันหลายแนว ทุกคนช่วยกันแนะนำหนังสือให้ฉันอ่าน (น่ารักที่สุด) จากที่เคยอ่านแต่นวนิยายก็ได้อ่านหลากหลายมากขึ้น กระทั่งวิธีการอ่านก็เปลี่ยนไป เคยอ่านแบบข้ามๆ ไม่สนใจรายละเอียด ความสวยงามของภาษา ฉันเริ่มละเมียดละมัยในการอ่าน ทุกสัมผัสของหน้ากระดาษ ทุกความหมาย ทุกคำของตัวอักษร ใช้เวลานานขึ้น

จากนั้นไม่นาน (เพื่อนๆ เค้าเล่นกันมาหลายปี ฉันเพิ่งเล่นได้ไม่กี่ปีเอง) ก็ได้ยินข่าวว่า Multiply จะปิดตัวลง ทุกคนต่างพากันเสียดาย และได้แลกที่อยู่ในการติดต่อกันไว้ ไม่ว่าจะเป็นเบอร์โทรศัพท์ อีเมล์ จนกระทั่งมาถึงเฟซบุค และที่นี่ทำให้ฉันได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนประถมและมัธยม และได้เจอเพื่อนใหม่อีกหลายๆ คนเช่นกัน แล้วก็นับเป็นความโชคดีของฉันอีกอย่างเคย เพื่อนที่คบหาคุยกันในนี้ แทบจะทุกคนเป็นคนคบหาได้ มีความเป็นผู้ใหญ่ มีหน้าที่การงาน เพื่อนฝูงพี่น้องจาก Multiply บางคนก็มาคบหากันต่อที่นี่ จากที่ใช้พูดคุยกันผ่านทางนิ้วมือ คราวนี้ก็นัดเจอกัน พบหน้าค่าตา บางคนไม่เคยเจอหน้าแต่พูดคุยทักทายกันเกือบทุกวัน

ถามว่าฉันติดมันมั้ย ใช่ฉันติด ก็เพื่อนบานเลย ทุกคนคบหาได้ทั้งนั้น จริงอยู่อาจจะมีคนพูดกันเสมอว่าเป็นโลกเสมือน ตัวตนที่แท้จริงไม่เปิดเผยมาให้เห็นให้รู้กันในนี้หรอก ต้องระวัง บลาๆๆๆๆๆๆ สำหรับฉันเพื่อนก็เพื่อนน่ะ เสมือนหรือไม่เสมือนไม่ได้สนใจอะไรกับมันมากมายนัก ความเป็นตัวตนบางครั้งสัมผัสได้จากตัวอักษรเหมือนกัน เพื่อนฉันมีหมดทุกอาชีพแล้วกระมัง ทุกคนมีความรับผิดชอบ มีความเป็นผู้ใหญ่ ไม่รู้สิ บางคนเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีคนนับหน้าถือตา บางคนหน้าที่การงานดี บางคนเป็นบุคคลในวงการถ่ายภาพที่มีคนให้เกียรติมากมาย

แบบนี้ไม่เรียกเรียกว่าฉันโชคดีแล้วจะให้เรียกว่าอะไร…

06:13

Capture 1

Advertisements

3 คิดบน “19 มีนาคม 2558 (พฤหัสบดี)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s