23 มีนาคม 2558 (จันทร์)

เกิดอาการเบื่อ เซ็ง อย่างแรงกับพฤติกรรมของคน แก้ไขอาการเหล่านี้อย่าโง่ๆ ด้วยการขับรถออกไปซื้อแอลกอฮอร์บางยี่ห้อมาดื่ม ปกติจะดื่มเบียร์ (ชอบไวน์ที่สุด แต่มันแพง ต้องประหยัด) ขับรถออกจาบ้านตอนสี่โมงครึ่งนิดๆ แวะไปธนาคารเบิกเงินก่อน แล้วจึงเดินไป MaxValu เพราะขี้เกียจแวะ 7 11 อีก ไหนๆ ก็อยู่ตรงนี้แล้ว ซื้อที่นี่เลยแล้วกัน

เดินเข้าไป เอาตะกร้าใบเล็กวางบนรถเข็น แล้วตรงรี่ไปที่ชั้นวางเครื่องดื่มที่ชั้นทำความเย็น อ้าว…ทำไมไม่มีเบียร์กระป๋องสูง พลันสายตาเหลือบแลไปเห็นกระป๋องสีหวานๆ เข้า มีรูปบ๊วยอยู่ที่กระป๋อง กับอีกกระป๋องมีรูปมะนาวฝาดเป็นชิ้น เอ…เอางัยดี…มันคืออะไร… พอดีตรงนั้นมีพนักงานขายเลยหันไป ยังไม่ทันเอื้อนเอ่ย พนักงานหนุ่มน้อยหน้ามนก็อธิบายให้ป้าอย่างป้าอย่างฉันฟังว่า

“มันเป็นเหล้าบ๊วยครับ”

“แล้วแบบไหนอร่อยกว่ากัน คุณเคยดื่มรึยัง”

“เคยแล้วครับ ผมว่ากระป๋องที่มีรูปบ๊วยอร่อยกว่า”

เริด…ดีงาม…หยิบมาเลยสองกระป๋อง แล้วป้าก็ถามอีก

“แล้วเบียร์กระป๋องสูงหมดแล้วเหรอ”

“ขายหมดเลยครับ แต่..เอ…ผมเห็นเหลืออยู่กระป๋องที่ชั้น แต่ไม่เย็นนะครับ”

“ได้ ไม่มีปัญหา”

ได้ของครบก็ขับรถกลับบ้าน เอาเครื่องดื่มแช่ตู้เย็นกะว่า เหอะ…เดี๋ยวจะกึ่มให้อารมณ์รื่นๆ เลยทีเดียว นั่งพักสักครู่ก็ลงไปอาบน้ำอาบท่า อากาศร้อนมาก เปิดแอร์ หกโมงจะครึ่งแล้ว อาบน้ำตัวหอมกรุ่นถึงได้หยิบกระป๋องสีหวานๆ นั่นมาเปิด รินใส่แก้ว แล้วก็นั่งจิบที่โต๊ะทำงานข้างหน้าต่างอย่างสบายใจ หอมแฮะ…หวานๆ สรุป…อร่อยเลย…

ทีนี้ไม่ใช่แค่กึ่มแล้ว เมาเลยค่ะ เพราะหมดเรียบสองกระป๋อง อารมณ์รื่นๆ อยากคุย อยากบอก อยากหัวเราะกับ “บางคน” ก็บังเกิด คนอย่างฉันในเวลาแบบนี้เรื่องที่พูดจริงทุกเรื่อง ไม่ประดิษฐ์คำ ไม่แหย่หยอกเย้า คิดอย่างไรก็พูดออกมา เช่นนั้น…ที่ว่า…คนเมาพูดอะไรเชื่อไม่ได้ พูดไม่จริง พูดได้เรื่อยๆ ใช้ไม่ได้กับฉัน

สมัยยังละอ่อนออกไปเที่ยวกับเพื่อน แล้วมีรุ่นพี่ต่างคณะมาเกาะแกะ เกี้ยงพาราสี แล้วเขาก็ถือได้ว่าเป็นดาวคณะคนนึง โอ๊ย…เธอพูดจาหวานหู เรียกฉันน้องทุกคำ ล่วงผ่านวันนั้นมาอีกสักระยะ เจอหน้ากันจะจะแถวโรงอาหารกลาง เธอพูดว่างัยรู้มั้ย เธอบอกว่า

“คืนนั้นพี่เมามาก ที่พูดน่ะล้อเล่นนะ อย่าคิดมาก”

แหม่..อยากชกปากกับหน้านวลๆ นั่นเสียจริง ยังกับฉันไม่รู้ ผู้ชายเป็นแบบนี้กันแทบทุกคนแหละ เมาแล้วปากดี ไม่ใจกันเท่าไหร่หรอก ฉันใจกว่าเยอะ…ชอบก็บอกชอบ รักก็บอกรัก จะเลิก…อยากเลิก…ก็ว่ามา ไม่ยื้อหรอก แต่จะบอกว่าไม่เสียใจก็คงจะเกินไปหน่อย หัวใจมันมีเลือดมีเนื้อนะ ไม่ใช่หิน ไม่เหล็ก ไม่ใช่ของแข็งๆ ถึงจะได้ไม่มีความรู้สึกอะไร

06:42

ปล. กอดโอ๋เหล่าแฟนหงษ์เมื่อคืน เจอไปสองดอก ไม่ต้องเสียใจน้าาาาา hee hee hee ^_^

20150322_171412_v1

Advertisements

3 คิดบน “23 มีนาคม 2558 (จันทร์)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s